fbpx

 

Mijn naam is Mariët Kimmann, ik woon in het buitengebied van Tilligte en ben 51 jaar. Ik ben getrouwd met Jan en samen hebben we drie nog thuiswonende kinderen van 17, 19 en 21 jaar. Meestal ben ik gek op dit viertal, soms word ik er gék van! Op zulke momenten stap ik met liefde door de tussendeur van ons huis die leidt naar mijn praktijk waar de stilte hoorbaar is en waar lichaam en geest tot rust komen. 

Wat zou een kastanjeboom nu eigenlijk met mijn praktijk te maken kunnen hebben? Nou, heel veel! 

Iedere morgen wanneer ik de praktijk binnen kom en ik links door het raam kijk dan aanschouw ik haar; ‘de kastanjeboom’. Mijn kastanjeboom. Niet echt de mijne, maar zo voelt het wel. Met alle seizoenen van het jaar mag ik naar haar kijken. Ze staat midden in het weiland, puur en alleen om er gewoon te zijn. Ze trotseert alles. De wind, regen, zon, hagel, vorst en zelfs de mens laat ze over haar heenkomen. Dat laatste verdient enige uitleg. 

In de ruim 25 jaar dat ik hier nu woon is er veel rondom en in die boom gebeurd. Het vee dat eronder lag schaduw te vangen, zij gaf het. De laaghangende bladeren die door hetzelfde vee werd opgegeten, zij bood het. De vogels die elkaar opzoeken in het voorjaar en uiteindelijk een nest gaan bouwen, zij biedt de ruimte. Ikzelf, ruim 20 jaar geleden, die er regelmatig hoog in klom (waar zouden de kinderen het van hebben?). Zij bood mij houvast. 

De vlam die de boom deels in haar macht had bij het verbranden van afvalhout, zij had de kracht om verder te groeien. De boomhut die gemaakt werd door de kinderen met hamer en spijkers. Zij trotseerde het allemaal. De speelplek onder de boom, waar de kinderen een eigen tuintje aanlegden, zij liet dit behoedzaam toe.

En nu, nu er geen vee meer in de wei loopt, er geen kinderen meer onder en in de boom spelen, er geen vuur meer gestookt wordt, bloeit en groeit ze als nooit tevoren. En misschien, misschien doordat ik nu anders kijk of gewoon omdat ze zo haar best doet, zie ik HAAR als nooit tevoren. En iedere dag, in welk seizoen dan ook, begin ik mijn werkdag met een blik op MIJN Kastanjeboom. En dan ben ik dankbaar met het uitzicht en de rust die van haar afstraalt met het gevoel, er gewoon te mogen zijn! En juist dát, dat hoop ik dat de mensen in mijn praktijk ook mogen ervaren!

Lees ook: